woensdag 16 november 2016

Miel Vanstreels over die dekselse Dekkers


Het gevecht

Dope en hoeren
in de koers – smeuïg biechten
verkwikt ziel en beurs

Miel Vanstreels



maandag 14 november 2016

Trump en het nut van de filosofie


Het nut van de filosofie

In de harde wetenschappen is iets naar waarheid beweren identiek aan het voorspellen van dat iets. Omdat de filosofie (of althans sommige filosofen), zoals hieronder blijkt, in staat zijn uiterst complexe maatschappelijke fenomenen te voorspellen produceert hun methode bijgevolg beweringen met een grote waarschijnlijksswaarde. Dit soort waarschijnlijkheid heet in de wetenschappen doorgaans 'waarheid'.




De wetenschappers die de winst van Trump tien jaar geleden al voorspelden

Jeannette Kras

MSN |


Het was een slechte week voor de experts, opiniepeilers en anderen die meenden verstand te hebben van de Amerikaanse verkiezingen. Ze zagen de winst van Trump totaal niet aan komen, toch kwam zijn overwinning niet voor iedereen als een grote verrassing. Verschillende wetenschappers legden jaren geleden al de sociale, economische en politieke mechanismen bloot die tot de opkomst van een rechtse populist als Trump konden leiden.

Filosoof Richard Rorty (zie foto) schreef in 1998 al:

“Laagopgeleide werknemers zullen zich vroeg of laat realiseren dat hun overheid niet eens probeert om te voorkomen dat de lonen dalen en banen naar het buitenland verdwijnen. Tegelijkertijd zullen ze zich realiseren dat de hogere middenklasse niet bereid is om zoveel belasting te betalen dat er voor de rest van de mensen een uitkering is. Op dat moment zal er iets barsten. De mensen zullen inzien dat het systeem voor hen heeft gefaald en op zoek gaan naar een sterke man, die belooft dat de overbetaalde aandelenhandelaren, de zelfgenoegzame bureaucraten en de sluwe advocaten niet langer de dienst zullen uitmaken.”
Politieke wetenschapper Edward Luttwak voorspelde in 1994:
“Rechts noch links zien het centrale probleem van deze tijd: de nooit eerdere geziene individuele economische onzekerheid van de werkende mensen: van de fabrieksarbeiders en de kantoormedewerkers tot het lagere management…En daar is de enorme ruimte voor een extreem-rechtse partij.”

In 2004 omschreef de conservatieve historicus Samuel Huntington de situatie als volgt:

“De mening van de gewone bevolking wijkt sterk af van die van de elite als het gaat om nationalisme. De mensen zijn bezorgd over hun veiligheid en hun cultuur, taal, religie en nationale identiteit. Voor de elite staan deelname aan de wereldeconomie en internationale handel voorop. Het belangrijkste onderscheid tussen het volk en de elite is niet isolationisme versus globalisme, maar nationalisme versus kosmopolitisme.

En tenslotte zei de linkse filosoof Noam Chomsky in 2010:

“Als er iemand opstaat die oprecht overkomt en charismatisch is dan hebben we echt een probleem in dit land, want mensen zijn gefrustreerd, gedesillusioneerd en terecht boos. Wat moeten mensen denken als er iemand zegt “Ik heb het antwoord, we hebben een vijand? Daar waren het de joden. Hier de illegale immigranten en de zwarten. Als de peilingen kloppen dan winnen niet de gewone Republikeinen de volgende verkiezingen, maar de echt rechtse, de krankzinnige Republikeinen.”

zondag 14 augustus 2016

Logica

Es war einmal ein Mann

(met dank aan mijn vriend Raf)

Met min of meer logisch redeneren kan je alles bewijzen, ook het stupide. Dit is een minpunt van de alledaagse rationaliteit. Geen wonder dat zowel Rechts als Links dit soort redeneringen om de haverklap ten eigen bate gebruikt.
Daarover de oude Bertold Brecht:




Es war einmal ein Mann
Der fing das Trinken an
Mit achtzehn Jahren, und –
Daran ging er zugrund.
Er starb mit achtzig Jahr
Woran, ist sonnenklar.

Es war einmal ein Kind
Das starb viel zu geschwind
Mit einem Jahre, und –
Daran ging es zugrund.
Nie trank es: das ist klar
Und starb mit einem Jahr.

Daraus erkennt ihr wohl
Wie harmlos Alkohol …

zaterdag 23 juli 2016

Soms, heel soms, geschiedt rechtvaardigheid

Rechts België in z'n blootje...


De Europese Commissie veroordeelde in januari het Belgische rulingsysteem voor het belasten van overwinst bij multinationals als een vorm van ongeoorloofde staatssteun. De EU-Commissie gaf België vier maanden om de illegale belastingvoordelen van multinationals te recupereren.

De Belgische regering stapte naar het EU-Hof van Justitie om de Europese beslissing te annuleren. Ze startte ook een kortgeding om de uitvoering van de beslissing van de Commissie op te schorten.

Aan een kortgeding zijn strikte deadlines en regels verbonden. De Belgische staat moet bewijzen dat er urgentie is en de belangen van het land ernstige en onherstelbare schade dreigen op te lopen.

Het oordeel van de Europese rechter viel deze week en is een Belgische nederlaag over de hele lijn. Er is geen sprake van urgentie en dus moet België de belastingvoordelen van Atlas Copco, AB InBev, Proximus en co terugclaimen.

maandag 18 juli 2016

Boerenkippen

Boerenkippen

voor Tante Sie
















In de zomerochtend maakten
de kippen lawaai, blijkbaar gelovig, vol driftige
hoop op vervulling

en moederlijk in haar strooiende gebaren stelde tante
hen met mais tevree

toen keek ik onbegrijpend toe

en wist niet hoe zestig jaar later,
ook dan nog, de echo van het paradijs
altijd maar opgorgelt
in boerenkippen met honger.

Een gedicht van Paul Rigolle

Vézelay















Waar de Gele Draak van mijn diepe buiging
zal vernemen bereikt de reis het punt
waar ik wil blijven! Waait het vermoeden weg
van wat wij nog willen weten.

Geen kei meer wil het zijn, geen ronding,
maar gewoon iets dat bloeit om voorgoed
te kunnen sterven. Fruit dat beurs de herfst
zal spekken. Tranen die zich in een lied
vol smart op flessen laten trekken.

Het zal mij suiker eten.
Het zal mij grazen.


Berouw en lippendienst voorbij. Geen agenda
zal ons hier verbergen. Waar de blik
verdwaalt en hapert blijf ik staan en luister.
Hoor hoe het klingelt in de verte.


© Paul Rigolle


Uit ‘Tot het bestaat’ – uitg. C. de Vries-Brouwers, 2013

maandag 16 mei 2016

De aanvallen op de vakbond zijn dom en desastreus

De dood van de vakbond en de gevolgen ervan

door Joël De Ceulaer


Halt! Wacht even. Als u het, geheel conform de tijdsgeest, moeilijk hebt om u in te leven in de problemen van de minder fortuinlijke medemens, hoeft u vooral niet verder te lezen. Dan zal mijn betoog immers aan u voorbijgaan. Als u daarentegen nog wél in staat bent tot empathie, zou ik u willen vragen om u even het volgende voor te stellen.

U bent cipier in een gevangenis, verdient zo'n 1.600 euro netto in de maand en aan uw penibele werkomstandigheden wordt al jarenlang niets gedaan. Uw hebt een zware job, zonder veel maatschappelijk aanzien, in aftandse gebouwen waar mensen als beesten op elkaar worden gestapeld. U hebt al tientallen, nee, honderden, wat zeg ik, duizenden noodkreten verstuurd, maar er is nog nooit een regering geweest die uw verzuchtingen echt ernstig nam. Dus als u voor de zoveelste keer de minister van Justitie plechtig hoort beloven dat er nu echt zal worden geïnvesteerd in mensen en gebouwen, gelooft u daar geen bal meer van. Vraag: wat moet u doen om uw eisen kracht bij te zetten?

Goed. Verplaats u vervolgens even in de schoenen van de modale bagageafhandelaar in de luchthaven van Zaventem. U verdient nu zo'n 1.400 euro netto in de maand en aan uw helse werkomstandigheden wordt ook al jarenlang niets gedaan. Integendeel. Alles moet altijd maar sneller, met minder mensen, iets wat volgens de wetten van de natuurkunde eigenlijk helemaal niet mogelijk is. Toch speelt u dat klaar. Na de aanslagen gooit u er voor het vaderland zelfs nog wat extra overuren tegenaan, inclusief verplaatsingen naar luchthavens aan de andere kant van het land of in het buitenland, omdat veel vluchten moesten worden afgeleid. Maar als het moment van de correcte en tijdige uitbetaling is aangebroken, blijkt dat uw werkgever iets anders aan zijn hoofd heeft dan elementaire rechtvaardigheid en uw budgettaire welzijn. Vraag: wat moet u doen om toch nog eens duidelijk te maken dat uw harde werk meer respect verdient?

Er is de voorbije dagen weer met scherp geschoten op vakbonden en stakers. Dat is al geruime tijd enorm in de mode. De publieke opinie is al die sociale conflicten beu. Maar er kleeft aan die publieke veroordeling een pervers neveneffect: ze speelt nogal stevig in de kaart van overheid en werkgevers. Hoe harder het volk de stakers veroordeelt, hoe minder overheid en werkgevers geneigd zullen zijn om écht tegemoet te komen aan hun legitieme verzuchtingen. Wie - geheel terecht - mededogen heeft met gevangenen die wekenlang verwaarloosd worden, of met reizigers die worden gegijzeld in Zaventem, moet misschien eens boos worden op de federale overheid, of op Aviapartner, in plaats van op de mensen die misschien maar één middel hebben om iets af te dwingen.

Let wel, ik lijd zeker niet aan overdreven veel sympathie voor Notionele Rudy en de rest van de vakbondstop. Maar het lijkt mij niet verstandig om blind mee te gaan in de steeds hardere stemmingmakerij tegen vakbonden en stakers. Als het stakingsrecht straks wordt ingeperkt, worden de zwakste werknemers machtelozer dan ooit.

Voor u geen probleem, zegt u? Oké. Wacht dan maar eens tot de anciënniteit sneuvelt en u niet meer automatisch opslag krijgt met ouder worden - dat systeem ligt immers ook onder vuur, want iedereen wil opslag krijgen op basis van verdienste, niet op basis van leeftijd. De dag dat u helemaal in uw eentje, zonder collectieve vertegenwoordiging, oog in oog staat met uw baas om opslag te vragen omdat u toch zo flink hebt gewerkt, zult u die stoute vakbond misschien nog heel hard missen.

Als u dan maar geen empathie verwacht.

zondag 15 mei 2016

Miel Vanstreels over Limburgse koersbroers

Tom & Tim


Straks rijden ze
samen alleen
voorop,

niet persé
om rit of trui
te winnen

maar gewoon
omdat het hoofd
de benen
volgt,

alles wat meevalt
is meegenomen

zelden wordt er
lang getreurd,

begrepen
noch geloofd

herijken zij
de koers:

Limburgs
fietsen krijgt
alzo iets
stoers

Miel Vanstreels

donderdag 28 april 2016

Ondenkbare parlementaire bevoorrechting

We leven boven onze stand


Twee op de drie federale parlementsleden kunnen ook in de toekomst op 55 jaar met pensioen gaan. Dat heeft de Partij van de Arbeid berekend. We kennen allemaal de mantra van de politiek: iederéén zal langer moeten werken - behalve de parlementsleden zelf, zo blijkt. Alleen wie bij de vorige verkiezingen voor het eerst is verkozen, zal wat langer moeten werken.

Parlementsleden kunnen vanaf hun 62ste hun pensioen maandelijks laten storten. Dat is de nieuwe regeling die geldt voor wie pas bij de vorige verkiezingen, in 2014, werd verkozen. Maar 95 van de 150 parlementsleden, of twee op drie, zetelen al langer en vallen onder het oude systeem. Zij kunnen al vanaf hun 55ste van hun pensioen genieten.

"Men had beloofd dat men dit zou aanscherpen, maar dat is niet gebeurd", stelt PVDA-voorzitter Peter Mertens. Parlementariërs zullen nog steeds op 55 met pensioen mogen gaan, op 52 met vervroegd pensioen. Wat bedragen betreft, zullen ministers 4.250 euro per maand netto trekken".

Het is de bedoeling dat we allemaal in principe tot ons 67ste werken. Een gemiddeld werknemerspensioen bedraagt maandelijks zo'n 1.100 euro. Wie meer dan twee legislaturen in het parlement zetelt, het gemiddelde, heeft algauw meer dan 2.000 euro pensioen. Dat komt bovenop elders opgebouwde pensioenrechten. De meerderheidspartijen beloofden een jaar geleden aan dit stelsel te zullen schaven, maar dat is nog steeds niet gebeurd. Het ligt te gevoelig, hoort VTM Nieuws in de coulissen van het halfrond.

Mertens wijst op de voorbeeldfunctie van de politiek. "Het kan niet zijn dat dezelfde heren en dames die op 55 met pensioen mogen gaan, beslissen dat de rest pas op 67 mag gaan", stelt hij. De PVDA wil dat de zaak vandaag (27 april 2016) in de plenaire zitting wordt aangekaart.

dinsdag 23 februari 2016

Troost voor bejaarden

Troost voor bejaarden

Mijn vriend Raf stuurt mij een gedicht dat past bij iedere heer op leeftijd; het is niet zo bedoeld,maar het kan worden gelezen als een poëtisch tegengif tegen het in onze tijd door allerlei belanghebbenden opgeklopt verlangen van zovelen om om toch nog te presteren. Voldoen aan de norm is alles en de norm is de jeugd ...












Doing, a filthy pleasure is, and short;
and done, we straight repent us of the sport:
let us not rush blindly on unto it,
like lustful beasts, that only know to do it:
for lust will languish, and that heat decay,
but thus, thus, keeping endless holy-day,
let us together closely lie, and kiss,
there is no labor, nor no shame in this;
this hath pleased, doth please and long will please; never
can this decay, but is beginning ever.

(Ben Jonson, naar Petronius Arbiter)