maandag 16 mei 2016

De aanvallen op de vakbond zijn dom en desastreus

De dood van de vakbond en de gevolgen ervan

door Joël De Ceulaer


Halt! Wacht even. Als u het, geheel conform de tijdsgeest, moeilijk hebt om u in te leven in de problemen van de minder fortuinlijke medemens, hoeft u vooral niet verder te lezen. Dan zal mijn betoog immers aan u voorbijgaan. Als u daarentegen nog wél in staat bent tot empathie, zou ik u willen vragen om u even het volgende voor te stellen.

U bent cipier in een gevangenis, verdient zo'n 1.600 euro netto in de maand en aan uw penibele werkomstandigheden wordt al jarenlang niets gedaan. Uw hebt een zware job, zonder veel maatschappelijk aanzien, in aftandse gebouwen waar mensen als beesten op elkaar worden gestapeld. U hebt al tientallen, nee, honderden, wat zeg ik, duizenden noodkreten verstuurd, maar er is nog nooit een regering geweest die uw verzuchtingen echt ernstig nam. Dus als u voor de zoveelste keer de minister van Justitie plechtig hoort beloven dat er nu echt zal worden geïnvesteerd in mensen en gebouwen, gelooft u daar geen bal meer van. Vraag: wat moet u doen om uw eisen kracht bij te zetten?

Goed. Verplaats u vervolgens even in de schoenen van de modale bagageafhandelaar in de luchthaven van Zaventem. U verdient nu zo'n 1.400 euro netto in de maand en aan uw helse werkomstandigheden wordt ook al jarenlang niets gedaan. Integendeel. Alles moet altijd maar sneller, met minder mensen, iets wat volgens de wetten van de natuurkunde eigenlijk helemaal niet mogelijk is. Toch speelt u dat klaar. Na de aanslagen gooit u er voor het vaderland zelfs nog wat extra overuren tegenaan, inclusief verplaatsingen naar luchthavens aan de andere kant van het land of in het buitenland, omdat veel vluchten moesten worden afgeleid. Maar als het moment van de correcte en tijdige uitbetaling is aangebroken, blijkt dat uw werkgever iets anders aan zijn hoofd heeft dan elementaire rechtvaardigheid en uw budgettaire welzijn. Vraag: wat moet u doen om toch nog eens duidelijk te maken dat uw harde werk meer respect verdient?

Er is de voorbije dagen weer met scherp geschoten op vakbonden en stakers. Dat is al geruime tijd enorm in de mode. De publieke opinie is al die sociale conflicten beu. Maar er kleeft aan die publieke veroordeling een pervers neveneffect: ze speelt nogal stevig in de kaart van overheid en werkgevers. Hoe harder het volk de stakers veroordeelt, hoe minder overheid en werkgevers geneigd zullen zijn om écht tegemoet te komen aan hun legitieme verzuchtingen. Wie - geheel terecht - mededogen heeft met gevangenen die wekenlang verwaarloosd worden, of met reizigers die worden gegijzeld in Zaventem, moet misschien eens boos worden op de federale overheid, of op Aviapartner, in plaats van op de mensen die misschien maar één middel hebben om iets af te dwingen.

Let wel, ik lijd zeker niet aan overdreven veel sympathie voor Notionele Rudy en de rest van de vakbondstop. Maar het lijkt mij niet verstandig om blind mee te gaan in de steeds hardere stemmingmakerij tegen vakbonden en stakers. Als het stakingsrecht straks wordt ingeperkt, worden de zwakste werknemers machtelozer dan ooit.

Voor u geen probleem, zegt u? Oké. Wacht dan maar eens tot de anciënniteit sneuvelt en u niet meer automatisch opslag krijgt met ouder worden - dat systeem ligt immers ook onder vuur, want iedereen wil opslag krijgen op basis van verdienste, niet op basis van leeftijd. De dag dat u helemaal in uw eentje, zonder collectieve vertegenwoordiging, oog in oog staat met uw baas om opslag te vragen omdat u toch zo flink hebt gewerkt, zult u die stoute vakbond misschien nog heel hard missen.

Als u dan maar geen empathie verwacht.

zondag 15 mei 2016

Miel Vanstreels over Limburgse koersbroers

Tom & Tim


Straks rijden ze
samen alleen
voorop,

niet persé
om rit of trui
te winnen

maar gewoon
omdat het hoofd
de benen
volgt,

alles wat meevalt
is meegenomen

zelden wordt er
lang getreurd,

begrepen
noch geloofd

herijken zij
de koers:

Limburgs
fietsen krijgt
alzo iets
stoers

Miel Vanstreels